Categories

Αιώνιοι Εραστές

Στην αρχή του χρόνου, το σύμπαν ήταν βυθισμένο στο σκοτάδι, το ψύχος και τη σιωπή. Μα το σκοτάδι είχε γοητεία, το ψύχος ένταση και η σιωπή γαλήνη. Η όψη τους μπορεί να έμοιαζε απειλητική και αφιλόξενη, αλλά στην ουσία δεν ήταν τίποτα παραπάνω από έναν άδειο καμβά που πρόσμενε το φως, το χρώμα και τη ζωή. Τότε ήταν που αποφάσισαν να κάνουν την αρχή, έτσι το σκοτάδι υποχώρησε, το ψύχος χαμήλωσε την έντασή του και η σιωπή μίλησε και είπε μία και μοναδική λέξη που αντηχεί μέσα στους αιώνες στα πέρατα του σύμπαντος, ακόμα και μέχρι σήμερα και αυτή η λέξη ήταν… ζωή.

Από εκείνη τη μαγική στιγμή γεννήθηκε το δέντρο της ζωής και εκείνο με τη σειρά του δημιούργησε δύο πνεύματα τον Ήλιο και την Σελήνη.

Ο Ήλιος και η Σελήνη, ερωτεύτηκαν παράφορα και ο έρωτάς τους γέμισε το σύμπαν με φως και χρώματα.

Μα πολύ σύντομα είχε έρθει η ώρα οι δύο εραστές να αποχωριστούν. Ο Ήλιος έπρεπε να μείνει σταθερός και η Σελήνη να ταξιδέψει μακριά του για να δημιουργηθεί και η ζωή.

Ο Ήλιος βλέποντας στο πρόσωπο της Σελήνης την οδύνη του αποχωρισμού, την οποία αισθανόταν και εκείνος μέσα του, την πήρε αγκαλιά και άρχισε να στροβιλίζεται μαζί της στο κέντρο του σύμπαντος. Η δίνη του έρωτά τους δημιούργησε πολύχρωμα σπειροειδή νεφελώματα, που έγιναν ο τόπος όπου γεννήθηκαν τα αστέρια και καθώς εκείνη απομακρυνόταν από κοντά του δημιουργήθηκαν οι πλανήτες.

Το μακρινό και μοναχικό ταξίδι της Σελήνης την έφερε κοντά σε έναν ξεχωριστό πλανήτη και εκείνη κατάλαβε αμέσως ότι είχε φτάσει στον προορισμό της. Μα ο πλανήτης αυτός ήταν σκοτεινός. Με τον Ήλιο τόσο μακριά της και δίχως κανέναν άλλον τρόπο να επικοινωνήσει μαζί του, έπρεπε να βρει έναν τρόπο να τραβήξει το βλέμμα του εκεί που βρισκόταν εκείνη.

Έτσι η Σελήνη χάρισε στον πλανήτη αυτό, το πανέμορφο φως της και δημιουργήθηκε για πρώτη φορά το γαλάζιο χρώμα στο σύμπαν.

Η ομορφιά του πλανήτη τράβηξε την προσοχή και την θέρμη του Ήλιου και καθώς οι ζωογόνες ακτίνες του ακούμπησαν τη γη και τις θάλασσές της, δημιουργήθηκε η ζωή.

Μα η Σελήνη δεν θα μπορούσε ποτέ να επιστρέψει στο πλάι του, γιατί για να δημιουργηθεί η ζωή έπρεπε να θυσιάσει η ίδια το φως της ύπαρξής της. Η αιώνια αγάπη του ήλιου για εκείνη βρήκε τελικά τρόπο, αν και από μακριά, να παραμείνουν για πάντα μαζί.

Έτσι μέσα σε κάθε ζωή που άρχισε να δημιουργείται, έβαλε μία σπείρα για να της θυμίζει την αγάπη τους και εκείνη μέσα στα γαλάζια νερά της θάλασσας δημιουργεί μέχρι και σήμερα δίνες για να υπενθυμίζει στον ήλιο την ένταση του έρωτά τους.

Και όταν η νύχτα διαδέχεται την ημέρα, εκείνος την αγκαλιάζει με το φως του, αποκαθιστώντας την μαγεία της ύπαρξής της.

 

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ

  • Χειροποίητος Πίνακας
  • Υλικά: Ξύλα θαλάσσης και κοχύλια, πάνω σε καμβά
  • Πιστοποιητικό αυθεντικότητας, επισυνάπτεται
  • Αποστολή σε όλη την Ελλάδα

Φωτογραφία: Θεόδωρος Κολέλης

Share